Over liemegardjes en een vogel zonder veren.

 

Over liemegardjes en een vogel zonder veren

“De vogelaar op bedriegen uit, de vogel lokt met zoet gefluit”

 

Een voegeltjen he’k mien leven lang neet ezien en dat was ut eerste voegeltjen woar ik noar het uutekeken: ut voegeltjen dat de fotograaf ons beleufden as we mer goed noar dat gloasjen keken, doar zou ut uutkommen. Mer as ie lilluk edoan had was ie ut hele voegeltjen vergeten. Toch heet dat mien liefde veur voegels neet bekoeld, veur een aparte voegel goa ik hele ofstanden en bekende voegels vertellen mien telkens wat nies.

Ut begon mit de kiepe dee mien voader op eieren had ezet; wat was dat een wonder, uut dee gladde eier dee hoarugge beesjes, veur ut eerst mit de kopjes deur de veren van de henne.Een eigen lucht heet ut kukenrennetje met grutjes en hardgekookt ei, de kloek geet te keer achter de latjes. Zelfs  een gebeuren van een minuutjen is mien bie-ebleven: dat op een vrogge margen op de Boompjeswal, Engelbart zich bukten noar een jonge vinke, een hulpeloos bosjen veren onder de Wilhelminaboom. Ie heurden bie de stadsjantjes van de stadsreiniging en droeg een eigenoardig bruun jak en een rond petjen; zien hoar had ie met grote plakken over de ogen ekampt. Kienderogen zien scharp.

Voegels vangen um ze as kooivoegels te verkopen, was in dee schroale tied een bieverdienste. Veural in de winter waren d’r voegelvangers genog. Veur een groot deel waren ut siesjes dee evongen worden, in de elzenstruken, woar ze de zoadjes uut de proppen hoalden.

Dat gong zo. Hele dunne twiegjes van wilgen wieren bestreken met voegelliem; boven in de bonenstaken wieren snejen emaakt en pas bie de elzen wieren de liemegardjes in de staken vast- ezet. Zaggen de voegelaars dan de siesjes ande elzenproppen bengelen, dan stakken ze, oe, zo zeutjes, de staken tussen de takken deur. De voegelbeestjes wel ewend en beweging duer de wiend, hadden nargens arg in totdat de liemegardjes teugen de veertjes kwamen.Vergeefs fladderden ze um weg te kommen, zo toai was dat goedjen, een grote knuust greep ut angstugge hoopjen veertjes en stopten ut in een kouwtjen. Ut beesjen was\zien vrieheid kwiet: levenslange gevangenisstraf! Puttertjes, barmsiesjes en goudvinken deelden ut lot van de kooivogels. De naam siesjesliemer was geen erenaam en je hadden d’r ook roare schutters onder. Zo vong er een morsen en plakten ze een veertjen op ut kopjen um ze dan los te loaten. Op ut eerste gezicht dochten dan andere voegelvangers dat ut kuuflieuweriken woaren.

As ik non eerlijk wil wezen,de kruuskenoaries dee ons knechjen mien beleufden, wou ik als kiend best he’n, d’r kwam niks van en je hadden ze toch neet in leven kunnen houwen.

Beter had dat egoan met een mariekolder of een ekster. Een vrind van mien grote breur zou mien wel’s zo’n langsteert bezorgen en eindeluk was ut zo veerde. Dat ut beest al proaten kon, ut was neet te geleuven, mer mien vertrouwen in grote minsen was nog neet eschokt.

Thuus wier een ouwe kouw van de vliering ehoald en nauweluks kon ik ut middaguur ofwachten da’k um hoalen mog.

Doar geet ut kleine noar de Grote Poortstroate woar Bart in’n boerenbedriefjen woent. Ut is doodstil in de stroaten, want ut is schaftuur. Een grote, rooie zakdoek heet ut jongetjen bie um; doar kan ie umbest in meenemen, heet Bart ezeid. Fantasiejen goan deur ut kienderheufd: zo’n mooie voegel, zwart en wit en een steert as een zweerd en dan nog proaten. Watzullen de vrindjes jaloers wezen.

Je moeten mer in de parrementoasie vallen as achterankommertje met grote breurs en zusters. Doar is ut huus met de grote schuurdeur, woar weer een klein deurtjen in zit, hoeven telkes dee groten deuren los.Ie roept: “Volluk!”Doar geet de binnedeur open en de boerenzeun kumt veur de dag. Ut boasjen mot de grote rooie zakdoek mer effen meegeven. Bart zal de ekster d’r wel in doen. Wat duurt ut lang veurdat ie terugkumt, de non bolle zakdoek dicht- eknupt in de hand. Glimmen zien ogen neet vroluk onder zien parmantugge kuufjen? In de stilte van de dele zonder koeien fluustert ie of ut een geheim is”Goed vasthouden heur, en neet onderweg kieken anders vliegt ie vort”.

Een bar blie jongetjen geet deur de stille stroate. Vreemd dat zo’n voegel zo stil blieft zitten en de steert steekt helendal neet uut…..Nog een eindjen veerder kumt d’r twiefel in zien bolletje, zal ie toch mer’s kieken, want veulen doet die ie de voegel neet. Toch nog veurzichtig knoopt ie de zakdoek wat los,ut is warkeluk een ontknoping…..een bosje strooi op ut dennestreuisel is wel heel wat anders dan een ekster.

Was ut mer efilmd: de rommel wordt neer- esmeten, troanen van spiet en kwoadheid kommen in de ogen en ie holt terug noar de boerderie en rukt an de deurklink. Mer alles is non op slot en ie schupt teugen de deure en schreeuwt de scheldname van Bart:

“Melugge, Melugge”, en woorden dee je neet kunnen opschrieven.

En al kujje doar loater um lachen, an ut end van ut verhoaltjen kumt de spiet nog um de hoek kieken; nog nooit bin ik zo bedrogen.

XXXXXXXXX

 

 

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *