De Bewoarschoele

De Bewaorschoele

 

 Van links naar rechtsde dames Van Dijk, Besselsen, Vrijhof, Letske en Vis. Bovenste rij van links naar rechts de jongens Vierhouten, Aartsen, Adriaanse, Ten Broek, Van Munchen, Raaien; de tweede rij: Beers, Bultman, Budde, Van Dijk(?), Huizer, Aarts, Mons; derde rij o.a. meisjes Rengersen, Molenberg, Gakes. Zittend o.a. Jongetjes Vermeer en Louw. Vierde van links de schrijver, met stippeldas.

Ut steet d`r hoast nog net zo, dat ouwe gebouw an de Hoogstroate, as in negentienhonderd en zeuven. En toen was d`r al meer as vuuftug joar de bewoarschol in eweest en dee ister nog altied in, merdan met nieje name. Askereltjen van vuuf joar ha`k d`r heel geen feductie in: een nauw steegjen um bie de voordeur te kommen met een hoog hek um of te sluten, hoge ramen met ondeurzichboar glas onderan, ut leek wel een gevangenis….

Ze he`n mien loater verteld, dat mien voader bie gezusters Tromp een kruwagentje veur mien kocht um me d`r hene te tronen, mer dat ik halsstarrig d`r mee noar huus gong: mien neet ezien! Wat zou ik willen geven um doar een ploatjen van te he`n.`k Het wel een anderploatjen van, mer dat kumt straks, want ik bin toch op de ene of andere manier op ut kakschoeltjen terecht ekommen.

Meschien sloa ik de planke mis, mer ut kumt mien veur dat de banken noar de achterkante umhoge liepen en dat`r een kleinere ruumte noast was. As alle dingen uut je kiendertied liekt ut mien non veul groter dan ut was.

Juffrouw Letske was de boas, dat veulden je as kiend al an, dan hajje de juffrouwen Teuntjen, Anna en Jo, en weer een beetjen hoger in rang leek juffrouw Peetjen- in 1927 heet ze d’r gouwen jubileum an de bewoarschoele evierd! Denk je dat in,zonder opleiding, zonder hulpmiddelen, kleine vakansies….En wat zal juffrouw Besselsen verdiend he’n aldee joaren: de helpsters kregen….twee kwartjes per weke, heet juffrouw Jo mien loater verteld. Ik docht dat we wel allene smarges schoele hadden. Lange rokken droegen ze allemoale, bloezes met wieje mouwen. De helpsters hadden ut hoar lang, mer alles achterover ekamt, de anderen hadden ut op- estoken. Juffrouw Letske was helemoale in ut zwart, deftig von ik. Noa schoeltied kojje heur wel`s zien zitten achter ut roam, vanwoar ze deur ut steegjen een stukjen stroat zien kon; ze woenden dus in ut sombere gebouw.

Ik geleuf neet dat we veul anders dejen dan noar ut vertellen luusteren, dat juffrouw Letske uut de biebel dee, zingen en speulen.

Met zwoare stem zong juffrouw Peetjen ons veur:” Alle eendjes zwemmen in ut water, falderalderiere….”, ik docht dan an de eendekooi van Kloas Foppen an ut Hoge Pad, woar utmerakels stinken kon. Dat zoveul loater duzenden eenden bie Tonsel nooit an zwemmen toe zouden kommen, konnen we ok neet weten. Ut wiesjen van ons harfstliedjen dreint nog deur mien heufd, non ik ut goa op- schrieven:

“Boompje, ach, met mededogen

Zie ik u zo treurig staan,

Al uw schoonheid is vervlogen,al

Uw bloei voorbijgegaan……..”.

We zongen ut zo triest dat we d’r zelvers treurig van wieren. Dat meededogen begrepen we neet, sommuggen zongen: melugge ogen!

Ut speuluur ruuk ik nog. As of ut een verplichting was, wieren we zonder veul omslag op de kleine brilletjes ezet; ut rook doar noar karbol en nog meer. Ik had’r neet van terug en glipten as ut effen kon d’r gauw langs. De lucht van de koolteer onder an de muren kan ik oo nog terug roepen en de harfstugge lucht um de grote korstanje in ut noajoare; we maakten puupjes en brilletjes van de glimmend brune vruchten en de stelen, of we speulden met de lesten: “Ik mag geen handjen bloot zien”. De hoge bakschommel doar kregen ze mien neet in. Van hoog zitten of stoan moest ik niks hebben, heur. En non kiek ik noar ut portret van zestig joar elejen dat veur me leit. Tis dudeluk te zien dat de kienders met kraagjes en boordjes achteran boven op de banke stoan. Ik wier d’r ook neer-zet, mer ut was mien veul te gevoarluk en ik begon te bullen. Je konnen toch neet met een betroand gezicht op de foto en doarumme zit ik veuran plat op de grond, en doar zit ik nog op dat ouwe portret, woarvan d’r meschien geen tweede meer is.

Op weg noar de Hoogstroate gongen we langs de Grote Karke, woar m’n vrindjen”rotjes”vong in een smerugge geute en dan deur de Karkstroate, woar de twee dominees woenden. Bie juffrouw Anna moggen we de jonge witte knientjes kieken en kattekwoad dejen we bie de ouwe dametjes Vidal, dee spionnetjes hadden um de stille Karkstroate ofte kunnen kieken. As we de rimpelugge gezichjes in de spiegeltjes zaggen, maakten we lilluke grimassen doarteugen, zodat de minsjes kwoad keken en wielu mer schik hadden, foi toch! Ut snoepwinkeltjen van”tante Fina”zo as ze eneumd wier, op de hoek van de Bruggestroate bekeken we as de vos dee zee dat de druven zuur woaren,umdat ie d’r neet bie kon: centen um te versnoepen kregen we neet. Kleur en geur was de schilderswarkploase van Knaap, een feest veur oog en neuze. Verder in ut Bongerdsteegjen was de stal van Notaris Neeb veur peerden en rietugen. Ut ammoniakluchjen heurden bie de veurnaamheid van ut tweespan met de gele zwachtels um de poten. En dan gongen we ut schoeltjen in: ut steet d’r hoast nog net zo…., dat ouwe gebouw an de Hoogstroate…..

XXXXXXX

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *