De Heilige Catharina

 

 

De heilige Catharina

En een meesterverteller in de Academie.

 

Woar zoveul voetstappen stonnen van prefesters en studenten was onze tekenschoele. En rondum was zoveul te tekenen eweest as je met meuite arges anders bie mekare hadden moeten zeuken. Neet al meuilijk zou de waltoren eweest he’n, vlak bie, woar ut “Achter de Muur”hietten. Een schilderietjen is vake emaakt van ut Linnaeustorentjen met de warrugge takken van de platoanbome. En achter onze tekenschoele stonnen ut klooster en ut karkjen van Sint Catharina en een geveltjen woar de abidis zou ewoend he’n, een ploatjen op zien eigen. En ut Paradijspoortjen!

Allerlei wisselingen hadden de gebouwen al mee – emaakt, mer ik bin d’r bie eweest dat ut vernederde karkjen, woar in tussentied ook de woalen dienst ehouwen hadden loater as milletaire bakkerie misbruukt, in ere wier hersteld. We bekeken de grote luklok en doarop ston: “Heilige Catharina, wij maken aanspraak op het erfdeel onzer vaderen!” Ajje doar non in goan kieken, binnen ze op dat arfdeel nooit zunug eweest. Een bar kouwe dag in 1913 is de bisschop van Utrecht met een heleboel hogen uut de kark en stoat ekommen um ut Catharinakarkjen weer in te wiejen. Ik mog mien artesoep gauw oplepelen um de bisschop bie de pastoor binnen te zien goan, zo goed weet ik ut allemoale nog.

Twee periodes bin ik de trap met iezeren hekjen keer op keer egoan. Dree joaren lang was dat, toen we as kwekeling van de Hormaal tekenles kregen van meneer Vermeer en doar he’k nog plezier van en ook nog schriften met perspectief. Mer woar ik ut non over wou hebben, dat was de “Avondtekenschool”deur mien nog evolgd toen ik daags noar de Franse schoele gong. Ut waster lekker warm en gezellug bie ut suzende gaslicht achter de grote tekentafels. We leerden de houtverbiendingen kennen en tekenden kapitelen met zwoare slagschaduwen. Ik het doar veul eleerd dat loater van pas kwam.Dat de pries mien ontgong veur regelmoatug schoolbezeuk umdat een halve aved verzuum veur de uutvoering van onze knapenvereniging as absent was an – etekend is ut enugge woar ik met spie tan denk. Behalve de tekenlessen kregen de jonges ook wat wiskunde, rekening en toal, veur mien neet zo neudug, mer nooit vervelend.

Met dankboarheid zou ik alle namen kunnen neumen van de heren dee ons onderwies gaven, mer dat is van geen belang veur anderen dan uut dee tied en dee weten ze wel. Een uutzondering maak ik! Meester Kok.

D’r waren nog meer femieljes Kok in Harderwiek en ik heb wel’s een pak van een Kokjen op mien huud ehad um uut te schelden: “Kok, kok, al weer een ei, met een beetjen zout ‘r bij, kok, kok, kok, kok!”

Meester Kok was een man uut een stuk, een zwierugge figuur in dee dagen met een zwarte krullenbol, een goedrond blozend gezicht en ogen vol gemoedelukheid, dee ook reigend driftug konnen kieken. Een meester dee vertellen kon as een meesterverteller.

As ie op dreef kwam, wreef ie zo’s in zien handen en dan begon ie. Ik weet neet wat machtugger was: z’n verbeeldingskracht of z’n verhoalentrant. Hie kwam d’r helemoale in en schilderden met vuur en varve de taferelen dat de huveringen je soms over de rugge liepen. Zo had ie ’s een luchtballon helpen oploaten. Dat wou zeggen, d’r wieren mannen evraagd um de touwen vast te houden, toen ie op – ebloazen wier. Al groter en groter wier de ballon, de luchtvoarders stapten in ut mandjen en effen loater klonk ut bevel: “los!!….Een van de mannen was van de vasthouwende gemeente: Kok! Ie zwierden toen mee umhoge en dorst neet meer los te loaten. We hielden ons hart vast. Mer ut ston hoast stil, toen een van de luchtballonnenmannen zich veuroverboog en…een messe nam um ut touw met de bengelende man deur te sniejen…..Hie duvelden noar benejen, schreeuwden van angst bie ut neervallen. “Ik…greep um me   heen”, bracht de meester met meuite uut, “en in de ene hand had ik ut beddekussen en in de andere hand de nachtjapon van m’n vrouw!” Een veulvoudugge zucht hielp ons uut de droom.

Veul minsen binnen goan kieken, toen in de Harderwieker kranten ston dat bie ut Kienderhuus een nikkerpalm zou eplant worden, um te loat tot de ontdekking te kommen dat ut een april was…Een verhoaltjen van meneer Kok!

Dat ut onze meester – verteller net gong as de man dee noa veul verhoalen zee: “Maar nou zal ik je wat vertellen en dat is waar!”, Dat bliek tuut ut opschrift van zien gedicht: “Een woare gebeurtenis in de Grote Poorte in het joar 1839”.

“ ’t was wienter, beek, rivier en zee,

’t was al bedekt met ies.

In ’t bosch was ’t koud, geen voegel zong;

De lucht was voal en gries…”

Ut gedicht is eerder emaakt, mer eploatst in de “Harderwijkse Courant”van 9 jannewoarie 1929. De meester – verteller leefden neet meer.

……………………………….

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *