Deur de Wellen, langs de Wallen……

 

 

Deur de Wellen, langs de Wallen en van de wal in de sloot.

 

Hendrik is een brave jongen,

Slootje heeft hij nooit gesprongen.

Nooit kreeg hij een natte broek,

O, wat is die Hendrik zoet.

 

“De brave Hendrik”, zo hieten een schoolboekjen in de veuruge eeuw,tien ze dochten met een zeut jongetjen as veurbeeld brave kiendertjens te kunnen maken.Lang he’n ze zo edocht, ut boekjen heet negenenvuuftug drukken beleefd. Hoe besteet ut: ajje van dee brave breur lezen, zou je um zo een schup onder zien kont geven.

 

 

Zo’n braven bin ik nooit eweest. Ze achter de ellebogen hebben, nee; kwoajongensstreken uuthoaen, ja! Want wat binnen dat non veur gekkekunsten um met een grassprietjen uut de wellen de minsen uut de bruggestroate dee een luchtje stoan te scheppen, onder de neuze stoan te kriebelen.”Foi, toch, jonge, zee mien moeder, toen ze net zag dat anpassant bie meneer Van Schouwen dee.

De Wellen, de weilanden langs de zee! Je moggen de’r toen heel neet in kommen. Volgens ut meest bekende artikel van ut wetboek van Strafrecht: 471 – Mer kujje een vlieger oploaten in de stad of onder de bomen, zoemt ut doar neet van ut de grond ekropen mulders in mei, greuien arges zoveul wilde wortels um op te kouwen en ister geen stinkslote um over te springen. Ajje je pet de’ral over egooid he’n uut lef.

“Pliesie, pliesie! Wordt ‘r dan opeens eschreeuwd en ut geet ons allemoal as de jongen zee: “Ik bin neet bang, want ik kan hard lopen!” Toch wier je wel ’s bie verrassing epakt, mer de diender was neet zo kwoad as ut kleine mannetjes betrof. “Och, Poorter”, kwam dan een in de winkel,”woarschauw je jongen ‘s, we kriegen zoveul klachten van de eigenoars”. Mien voader zee dan: “’k Zal ut doen, wel bedankt, steek een segare op”. Zo gong dat dan. Teugen de hooibouw wieren minsen zat bekeurd. Hele riejen kwammen ’s woensdagsmiddags veur op ut kantongerecht: gras, gras en nog eens gras. Een kantonrechter heet toen ’s tegen de huusbewoarders in de Vijhestroat ezeid:”’t gras zit tussen m’n tanden”!

Gras waster ook op de Boompjeswal. An de zeekante hajje dat kleine muurtjen met hellende kanten en struken dee krujerug ruukten, laurierwilgen heurden ik loater. Vlak bie was de stalhouwerie van Max van Vledder, woar we wel ’s moggen speulen, rietuug in en uut; we dochten dan meer an een trouwerie dan an een begravenisse. Alle reuken en geuren strieken mien weer langs de neuze, van peerden en peerdetugen, leer en smeer. Teugen de stadsmure stonnen armelukke huusjes en de slachterie van Pfrommer hajje doar. Niesgierig en huverg keken we noar ut lot van keuien en koenen; doar he’k nog wel ’s dromen van…..

De bomen en struken, ut gres en de blommeparken waren toevertrouwd an de zorg van een gepensioneerde Oostganger, een Duutser van ofkomst. Hie droeg een uniform met greune banden en op zien pet ston: plantsoenwachter. Kienderluk blauwe ogen had ie en een boardje as keizer Wilhelm. Hie was de goedheid in eigen persoon. Mer Harderwiekertjes binnen plagerug en opeens klinkt ut argens vandoan:”Was toetsje ien das grune graas..?” Hie dee dan net of t ie niks heurden, um loater onverwachts achter de blagen op te duken en alleman op de loop, ut muurtjen over, de Wellen in. Nog lang veulden ze zich neet veilug, want ie kon slupen as of ie nog koloniaal in de rimboe was. Ik geleuf achterof dat ie ut allemoal as een grapjen beschouwden.

Bie ut begin van de Friese grachte ston doar een groot huus dat Flevo Rama hietten, dat is: gezicht op ut Flevomeer. De bewoeners zullen neet vermoed he’n, dat ‘r Flevo- polders zouwen kommen en randmeren. De kantonrechter Van Pesch heet ook in Flevo Rama ewoend, een kerel as een boom, met de Spaanse griep in een poar dagen weg. Non steet op dezelfde hoek de nieje Griffermeerde karke. In de ouwe karke, juust woar noen de hele nieje weg langs de stad begint, was een gedenkstene in-emetseld van een vroggere woatersnood. Eibert den Herder gong doar van uut bie zien protest teugen de dreugmaking.

De Friese Grachtemet dee kleine huusjes en dat mooie tuunkoepeltjen op de hoek, had an de overkant de tuun van”Westerholt”woar de Vitringa’s woenden, de sjiek van Harderwiek.

An ut einde van de grachte en ook in de bleekgrachte laggen boomstammen van de houthandel Arendsen um doar te woateren. Ut was ’n sport um van de ene boom op de andere te springen, vlug, oe zo vlug, veur ze kantelden. Hoe ut ekommen is weet ik neet meer op’n stille zundagmiddag bin ik mis-esprongen of uut-eglejen en doar gong ik de grachte in! Tis woar, de jonges he’n mien gauw d’r uut etrokken en…..netjes thuus-ebrocht op de gebrukelukke manier: alle jonges achter miena n,dee uut volle borst zongen:

Hij is met z’n gatje in’t water gevallen,

Falderalde riere, falderalde riere.

Hij is met z’n gatje in ’t water gevallen,

Falderalde,reideriede, reideriede, ar, ra, ra!

Doar binnen dee rustugge middag heel wat ondergordientjes opzied eschoven, ja wisse………

XXXXXXXXXXX

Mulders = molenaars = Meikevers

Wilde wortel = pastinaak, de gele

Wisse = zeker

Anpassant = en passant ( in het voorbijgaan )

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *