Deur glans umschenen..

 

 

 

Deur glans umschenen….

In de kamers van mien herinneringen, loop ik as op de tejen woar portretten hangen. Ut is of d’r licht deurhene stroalt as van nachtgekleurde vensters en of d’r een karkorgel heel zachtjes speult…

Je begriepen wel da’k veurbie go aan femielei – portretten, da’s te eigen um ’n ander doarvan te vertellen, mer d’r is, geleuf ik, neet zoveul bezwoar teugen um effen stil te stoan bie ofbeeldingen woar ik met eerbied noar opzie, en dee dissen of genen misschien zal herkennen.

Ut waren minsen uut de kleine burgerie, dee neet met mes en vork egeten hebben, mer een innerlukke beschaving hadden um jaloers op te wezen. Ze hadden de veurnaamheid van echte eenvoud, vrucht van een vroom gemoed.

Doar hajje bieveurbeeld de weduwvrouw op een bovenhuusjen bie ut Patadijspoortjen, woarik op een stove zat te speulen en meer veulden dan da’k ut begriepen kon, dat ut gesprek over hogere dingen gong. Hoe dan ook, vast doarmee verbonden is in mien gedachten dat boekjen: Bunyans Christenreize dat noa d’r starven bie ons terecht kwam. Ik kan me de ouwerwetse ploatjes nog best veurstellen: de man met de zwoare last dee is ie zo grege kwiet wou en dat kleine poortjen in de veerte…ut Paradijspoortjen. Ze had d’r altied vlak bie ewoond!

Een ander gezicht komt mien veur de ogen: een bejoarde vistervrouw met een rond gezichtjen onder de witte musse, net een ploatjen. Ze woenden bie een andere poorte, met een wied uutzicht op ut goud van de ondergoande zunne…Ook doar gesprekken en “een goedheid dee geen grenzen kent”. Wat hadden dee minsen een wieze gezegdes: “Un vule wasse is net as een leugen, d’r kumt telkes wat bie”, zee ze as de ouwere dochter kwam vragen of d’r nog meer in de wasse most.

Ik zie nog meer portretten dee mien vredug ankieken: d’r stroalden iets van hun wezen op hun ouwere leeftied dat neet te beschrieven is, mer noaglans geeft joaren noadat hun levenslicht wier uut-edoofd. En beleufd ut avedrood neet de glans van de nieje dag?

Neet zo veerde doar vandoan woenden een poar minsen woarvan ik de man mer Johannus zal neumen. As of ie een hekel had an alle overbojug geluud, proaten hie hoast fluusterend. En as een mins was of-edwoald of diep evallen zee ie: “Toch is dat ook een klein kiendjen van zien moeder eweest”. Doarover kujje noadenken en stil worden…Als iemand um vertelden van veul stried, was ut: “Een schute woar niks in zit, doar kommen rovers neet op of”. Hie met de hoogziejen pet op en zien vrouw met de Niekarker mutse, kraakhelder, ze hadden dee bliemoedug – arnstugge manier van leven dee hoog uutbeurt boven ut platte en alledaagse.

Een gezicht zo as de grote Toorop ze heet uut-etekend, had Lucas: een zeer breed veurheufd en ogen, hoast te zacht veur een man; ut heufdhoar was gewoon opzied estreken en wat vlokkugge board allene in de halze gaf um wat ouwerwets, zoas zien helemanier van klejen ook dee. Eigenluk heurden ie nog thuus in de veurugge eeuw, helemoale man van de ouwe stempel: ie zee neet de moand Julie, mer Julij. Lang en wat veurover ston ie achter de toonbanke in de krujenierswinkel met de blinkende weegschoalen en gewichten en ut hagelwitte gordientjen achterin. As ie de brune stroop met de pollepel in de strooppot liet kringelen, was d’r geen hoast meugeluk, me rok ondenkboar, ut was een handeling. Een ding dee mien wel ’s verlegen stoan: Ie stelden je wel ’s vragen uut zien eigen schoeltied en verwachtten dan dezelfde antwoorden dee ie zelvers had eleerd: in welke rijken verdeeld men het rijk der natuur? In planten-,dieren-en delfstoffenrijk”. Toen ik um joaren loater nog ’s zag, zee-d-ie zo in ut gesprek: “Ik val mezelf hoe langer hoe mee teugen”. –Een dichter zou ut een keer zo zeggen: “Die trouw u dienen en altoos, zijn zich het diepst van schuld bewust!”Dan begriep je ut beter.

Geen Harderwieker was de kleine, wat veurover-ebogen man, in slipjasse enmet halfhoge hoed, uut dee tied op, dee ons bezocht uut Armelo,Ermelo: armelui, maakten ie’n grapjen. Kinderliek blauwe ogen glansden boven de zulveren bakkeboarden; ut was of ie geen jnkheid had ekend en ik het nooit eweten woar ie vrogger ewoend had: een Veluwenoar was ie neet. Ie woenden achter ut Witteveenkarkjen allene en as ze vroegen of ut neet eenzame was, zee-d-ie met zien beverige stem: “Ik woon daar met m’n vriend!” Uut zien slipzakken kwam meer dan eens een kienderboek veur de dag; mien moeder zorgden wel dat d’r een pakje thee en zo in mee terug gong. Dan kuierden ie weer terug,leunend op zien stokjen noar ut Zendingskarkjen, woarboven ston: De Geest en de Bruid zeggen: Kom….Lang he’k edocht dat ut bordjen doar vlak bie: Kom Ermelo d’r wat mee te maken had.

xxxxxxxxxxxxxx

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *