Een daggien naor Amsterdam.

 

 

Een daggien naor Amsterdam.

 

Alle meensen gaon met vakansie en de vrouwe höl mar neet op te zeuren dat wie ook ies un daggien mossen uutgaon. Noen, dat was un heel gedoe, want wie waren nog nooit mit de trein vort ewest. Alleinug hadden wie wel ies mit de busse naor Harderwiek ewest, naor de veemark.

Toch hak d’r wel ooren naor en ik höl mien groot. Wie hadden nog kennussen woenen in Amsterdam op de Niejediek. Dee meensen hadden van de zoemer bie ons gemeubileerde kamers ehuurd. Un dag van te veuren konnen wie haost neet warken en Klaos de knecht, vreug of wie un butenlaandsche reize gongen maken. De nacht veur ons vertrek kwam dur van slaopen natuurluk neet veule en ’s margens um vuuf uur waren wie al an ut statsion.

station Harderwijk

Um halluf zeuven gong de trein en mien vrouwe maken dur eigen al ongerust dat wie te laote zollen wezen. Eindeluk daor kwam hie binnenstoeven. Marregien en ikke wieren er in edrukt net as un koppel varrekens, mar wie reeën. Laoter he’k wel ies bie mien eigen edocht, man wat bi’j begunnen. Want too wie in Amsterdam op het veurveld stongen, kon’k de vrouwe dur neet over kriegen. Alsmar antoos en trems. Eindeluk he’k heur mar in un trem edrukt en ik zee tegen de chef op de trem, wie mutten naor de Niejediek. Hie dochtram voor het cs amsterdam da’k un lollegien maken en zee “ ’t komt in orde”.  De trem hobbelde mar deur en op ut leste vreug ik an un gevarfde dame dee naost mien zat “ bin wie gauw bie de Niejediek?” Ze keek mien an of ze ut in Keulen hoorde onweren en ik doche ik zegge mar niks meer. Op ’t leste mossen wie dur allemaole uut, want hie gong neet veerder. Ik vreug an de baos van de trem “ bin wie gauw bie de Niejediek?” De vent begon te lachen en Marregien zetten un gezichte as un uutgeknepen citroen. “ Dan had u heelemaal niet met de tram moeten gaan,” zee de vent, “ want de Nieuwedijk ligt bij ’t Centraal Station.” Van arremoed mossen wie too weer heelemaole weerumme en daor begun ut zelfde leventje van veuren an.

Mar Hannes laot zich zoo neet in de luiers leggen en ikke naor zoo’n vent mit un hittekarre op lochtbaanden. Marregien ha’k tegen de mure an ezet. Noen, dee vent wol ons wel wegbrengen en zoo gungen wie op dat karregien de stad weer in. Nao un halluf ure zetten hie ons op de Niejediek of en too mos ik betaolen. “ F 12,50!” zee dee kerel tegen mien. Of ik al zee dat ut ofzetterieje was, ut hielp niks, ik mos betaolen. Too hadden wie ook ut slimste achter de rogge, want ut was onder haand halluf tweej eworden. Ze hadden un prakkien veur ons in de oven ezet en wie hebben lekker zitten smikkelen.

Met un koppien thee en un bonloos gebakkien hebben wie de middag veerder deur ebracht. ’s Avunds bin wie naor ut Stadion ewest. Eerst zollen wie mit de trem, mar daor was geen kiek op, want ze hungen d’r an alle kaanten an en daor veulden wie niks veur. De op naar het stadionmeensen waor wie waren, konnen ut best doon, want dee zatten dur warmpies bie en daorumme wollen wie mit un taksie vanof ut statsion. Too wie daor kwammen, was ut al net as mit de anto’s. Dichte rieën stongen te wachten. Too dat ook neet hiellup, bin’k ook mar gaon helluppen vangen en warrachies ik hadde gelok. Mar veur zoo ies mujje ook in de weege elegd wezen. Ik gong, mit mien boerenprikkien veur de antoo staon, veurdat ie op de halte was en jao too konnen wie zoo mar instappen. Un mooie nieje wagen en Marregien, ikke en de aanderen reejen netjes dwars deur de stad tot vlak bie ut Stadejon. Noen weten juullie allemaole wel hoo drok ut was op de mark too dat circusgedoo dur was, mar daor in ut Stadejon was ut nog heel wat aars. Wie waren deur ut wachten wat laote en mossen dus achteran zitten. Eerst leek mien dat neet zoo aorrug, mar ‘k had dur laoter niks geen spiet van.

‘k Zal oe eerst vertellen hoo ut Stadejon dur uut ziet, aj dur dan ook ies heer gaot, dan weet ie de weg. Dur bin niks as trappen en daor staon letters. Op un kaortjen staon ook letters en dan zeuk ie dee zelfde letters. Op schoele bin’k neet van de slichtsten ewest, want ik hebbe tweej klaaen deur eleupen, dus ik zage al gauw waor wie mossen wezen. Eerst un ledder op en daor kwammen wie in un heele groote ruumte, waor wel 50.000 meensen zatten te wachten. Wie zatten nog mar net of daor kwam un motor mit un iezeren hekke dur achter op de baone en gong mit duvels geweld in de ronte. Dur waren dur zeker ook mit de fietse an ut rippeteeren. Eene kwam dur van de barg of en kulen zoo in ut gres. Ook was dur meziek bie, zeker um wat meer lewaai te maken.

wielrennen

Eindeluk begun de wedstried. Un stuk of wat begunnen um ut hardts te jagen en vleugen mekare veurbie en de meensen dejen net of ze ook op de fietse zatten. Hup van Gelder, hup Verdonk. Mien vrouwe begun ook al mee te schreeuwen, mar dat was, geleuf ik, meer uut angst. Ut tweejde nommer was mit fietsen achter de motors an. Too begun ik ook angstug te worren, mar ik leut ut netuurluk neet blieken en schreeuwen ook mar mee. De meensen bie mien in de buurte begunnen opeens te lachen, mar eerst ha’k dur nog geen arg in. Ik kon de namen van de riejers neet en reup mar: “ hup Hollaander, hup Nunspeeter!” Noen dat begriep ie, dat vunnen zee machtug mooi. Lemoine uut Frankriek was de winnaar en reej in 1 ure en 22 menuten 200 keer in de ronte. Too had ie 100 K.M. of elegd. Doo hum dat mar ies nao. Dee van der Voort uut Hollaand was vierdes. Daor ha’k noen zoo hard veur eschreeud. O jao, dat vun uk ook wel aorug. 2 Fietsers zollen ook in de ronte riejen, wie dur ut eerste was, mar inplaos van hard te riejen, bleven ze mar op de trappers staon. Of en too beweugen ze ies, tut in eens de eene begun te riejen en de aandere dur langzaam achter an. Too ze halluf weg waren, gung ut mit duvels geweld en too was de leste dur toch nog eerst. Un raore sport. Marregien zat naost dee vrouwe waor wie thuus waren en dee kon ut opeens neet meer hollen. Wat ut precies was kon’k neet gewaor worren, mar ’s avuns thuus too zag ik ut wel, alles was nat, mar neet van ut zweet.

Nao afloop stung de antoo weer op ons te wachten, want hie wos wel, dat ie van ons un goeie fooi kreeg. Noe, dee he’k um ook egeven. Too ik uutstappen, he’k um tweej dubbeltjes in de haanden edrokt. Ik zegge, noen he’j ut wel neet ezien, mar toch un goeie dag. Z’n gezichte za’k mar neet beschrieven.

Wat wie ’s nachts mee emaakt hem’n, noen, dat was wat. Wie zatten veur ut raom te kieken, want wie kregen un eereplaotsjen. Eers hadden wie dur geen arg in, mar toe zeeën ze tegen ons : zien jullie die mannen daar wel loopen in die deftige pakjes, net voor de ingang van dat café? Zee höllen iedereene dee dur veurbie kwam, an en vreugen ze wat en dan gungen zee in un portaoltjen staon en daor wörren dan cigeretten en meer spullegies verpatst. Effies veerder leupen un paor van dee grieten. Ik hadde dur al veul van eheurd van Hannus van de meule, deeg eet vake naor de stad, mar noen zaag ik ut mit mien eigen oogen. Marregien en ikke bin um de drommel ook geen heilugge beuntjes, mar zoo as dit, dat leup de spuigaoten uut. As ik Marregien ’s avuns naor huus toe brach, dan stugen wie wel ies un hortjen te vriejen in donkeren tegen de barg an, mar daor gung ut mar zoo onder ’t loch waor iedereene bie stung.

Nieuwedijk

’t Was ongeveer tweej uur, dat wie naor bedde zollen. Opeens heuren wie un machtug harder klap en un geschreeuw of dur un lochanval was. Wie de weg op en ja heur, ies veerder was un groote speegelrute an gruzelementen. De peliessie dur bie. Un zwarthandelaar, zeeg ie tegen ons, was dur deur edrokt. Dat was mun un spiktakel van wonder en geweld. Alles schreeuwen deur mekaar. Opeens wörren ik an de jasse etrökken deur un dame, dee mien vreug of ik mee gung. Ik zeege tegen dur dat Marregien op mien zat te wachten, mar zee höl neet op en ik hou ook wel ies van wat niejs. Noen, ik gung mee, mar nog geen kwartier laoter was ik mun geld en de tabakskaorte al kwiet en de dame was ook vort. Tegen mien wief he’k mar un noodleugentjen eprakkezeed en ezegd da’k hum in ut gedrang verleuren was. Un paor metrozen wörren ( dat he’k ook nog ezien ) deur un paor dames fenaol uut ekleed. Feguurluk netuurluk, mar too bin wie mar naor bedde egaon.

De volgende margen zollen wie mit de trein weer naor huus, mar Marregien had ut in dur kop um mit de boot te gaon. Noen, mien kon dat neet scheelen, dat begriep ie. Eers gung ut best, mar too wie buten de sluzen kwammen, too begun de eene nao de aandere over de raand te hangen en al gauw wörren ze leeg epompt. Spiejen as reigers. Mien wief höl dur groot, mar dat was ook mar effen of ze dung ook mee en op ut leste was de boot net un gleibaone. Too wie in Harderwiek ankwammen hem’n wie eers un schöffien op de diek ezeten en bin wie mit de busse weer naor huus toe egaon. Geld ha’k neet meer, mar Jan de Katte, zeggen wie altied, dee zat ook in de busse en dee hef ut too mar veur escheuten.

Ie begriepen dat dit tochtjen ons nog lange zal heugen, want ik lope de heele dag mar op un houtjen te bieten vanwege dat nachtelukke wandelgien bie de kepotte rute.

hendrik van grietjen

Dit bericht was geplaatst in Verhalen bundel.

One Response to Een daggien naor Amsterdam.

  1. Harry Kerver schreef:

    Een geweldig verhaal, heb dubbel gelegen !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *