Een mins heet geen zwenvliezen, mer toch….

 

 

Een mins heet geen zwemvliezen, mer toch…….

 

De ouwe schipper Rengersen mot ezeild he’n: “Een mens hoeft neet te zwemmen, anders zou onze Lieve Heer um wel zwemvliezen egeven he’n!” Breng doar mer ’s wat teugen in. Mer deurdat de meeste visters neet zwemmen konnen, ister menigeen verdronken waor anders redding eweest was.

Evengoed getugen de kronieken van Harderwiek al vrog van een zwembad. In ut joar 1895 is ut deur sturm en hoog woater lilluk verinneweerd en op dee plek neet weer neer ezet. De Butensoziteit kwam doar en de harremenie speulden ‘r um te oefenen, mer iedereen neumden ut doar altied nog “ut Badhuus”bie de boompjeswalle.

In 1900 is bie de Bruggepoorte een nie badhuusje ezet, woarop met grote letters ston: ZUIDERZEEBAD. Je moggen soms denken dajje an de Noordzee stonne! Breje loopplanke gong je over, umdat ut op poalen ston en dan kwam je in een gangetjen met kleedhokjes an beije kanten. Doar he’k ut korste bad van mien leven ehad. Mien grote breur zou mien zwemmen leren en zo stapten ik smarges vrog, om zeuven uur, noar binnen met ut veurnemen de zwemkunst machtug te worren: jong eleerd, oud edoan, zei ut sreekwoord. Huverend van de margenkou strompelden ik ut trapje of, de kille golfjes in. Mien breur dee zeker docht dat een goed begin ut halve wark was, drukten mien kopjen onder. Ik verslukten mien eigen, ut zeewoater beet in mien ogen en rillend maakten ik rechtsomkeerd.

Nee, veurlopig gong ik mer weer met mien kameroaden noar de Bokkesteeg in “ut westen”woar ut lang ondiep bleef, en dan wat loater op de dag, as ut wat warmer was. Allene was ut ongemakkeluk um over de rikken te stappen: takkenbossen tussen kleine poaltjes vast – emaakt um ofsloan van land teugen te goan. Heel veer kojje doar de zee in pootjen boajen um dan eindeluk op z’n hondjes re zwemmen.

Verbojen te zwemmen was ut an ut zeepad, in 1911 an – elegd, en zo zochten we toen ut wat beter gong de kop van de havet op. Zolang je mer de butenkant hielden, kon dat geen kwoad. Allene flinke zwemmers zwommen in de havet en doken vanof de kop. De voargeul, neet te zien zo, wier weinig gebruukt. Hoe gevoarluk ut doar was, is op een bar warme zoaterdagaved ebleken, toen de twee breurs van Karsen de zoadelmaker doar verdronken binnen. Zo diep wier dat mee beleefd, dat ut zoaterdagsaves zo bedrievugge stadjen ongewoen stille was.

Misschien doardeur en deur meer vreemde minsen in de zoemer wier ut badhuusjen bie de Bruggepoorte meer en meer ebruukt. Zwemles kojje d’r neet kriegen, want de badmeesters konnen zelf neet zwemmen: ut waren vake ouwe minsen dee een stuvertjen bie verdienden.

Ut beste steet mien veur de ogen van de ouwe Van de Zande, dee turfschipper eweest was. An een tafeltjen verkocht ie sokkela, zoas ie zee, de kwatta met de bekende soldoatjes, een dubbeltjen de reep, de Bensdorp reep, neet verpakt, kostten een stuver. Veerder liep ie of en an met ut badgoed dat espeuld en edreugd mos worren en zwierden ie de zwabber as vanouds op zien turfscheepjen. Dee schippers konnen zo’n zwabber gauw dreuge maken deur de steel tussen de handen te loaten dreien. Wat kon ut gezellug wezen as ut druk, mer neet te vol wier. Brommen en foeteren wier ut, as de “milletaren”mosten kommen en op ut of – e – sproken uur de hokjes neet gauw genog vrie kwammen. Of as bie harde wiend de deuren geliek teugen mekare open stonnen: je woaiden d’r hoast uut!

Teugen de wienter ston ut badhuusjen triestug allene. Golven en sturm sloegen ut een keer helemoale uut mekare zodat planken en schappen ank wammen drieven. Loater wier ut doarumme uut mekare enomen en op – eborgen teugen de harfst.

Pas in de mobilisoatie – tied kwam d’r Achter de Muur een badinrichting met stortboaden, deur Belze soldoaten en burgers bezocht, ut meest in de wienter. Ik meen dat ut een kwartje kostten. Utwas in dee tied, zonder zukke dingen thuus, een butenkansje: Lekker warm woater over je hele lief en dan mer soppen en ofspeulen. Mien tweede korte bad is eweest, toen ik mien onderbroekbandjen neet uut de knup kon kriegen. Ik schaamden mien um doarmee veur de dag te kommen en um een zakmes te lenen en ik heb mien heufd onder de kroane ehouwen um met nat haor de schien te redden, mer wassen kon ik mien neet. Ut kan mien nog zo spieten!

………………………………………..

 

 

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *