Hannus…de Amerikaanse wekker

 

HANNUS

En

De Amerikaanse Wekker.

 

De Veurugge veertien dagen bink zo merakels drok e-wes met mês vaoren en bouwen, dak verduld geen tied e-had hebbe um un hartelukke bek vol mit jeullen te praoten. Mer noon kan uk ut net effen te wachten en daorumme zak jeullen dan me rus effen ies vertellen over de Amerikaanse wekker. Ja, volluk, dee Amerikaanse wekker hef heel wat te doon e-maakt in ons rustugge huushouwinkjen.

Dat kwam zo: ik hebbe ’s marruggens nog wel us ies meujte um uut bedde te kommen. ‘k hebbe wel us e-heurd, dat dee ziekte meer veur kump, mer veur un boer is ut naor lastug. Dreesjen was dur soms slim slig over te spreken. Mer ja, too zee dur eigen ook us un maol of wat verslap’n had, too kon ze ook al niks meer zegg’n. Too kwam dur uutkomste. Op un goeie, of nog beter, op un kwaoje dag, kwam dur un schooierskeerl mit negosie langus de deure. Je weet’n wel, dee lui hemm’n zo van alles bie dur: gaorne, baand, knopen, schuurpapier, kniepmessen, kamferballen en meer van dat grei. Mer dissen, dee had wat bezunders bie um. Un Amerikaanse wekker neum’n e ut. “ Dee maakt je altièd wakker” zeg-e en hij lachen dur zo’n bietjen smerug bie. Ak too e-weten had, wat dee snorrekurd dur mee bedoel’n, hak uk um ut dink vierkaant naor zien kop e-smeten. Mer in mien onschuldugheid koch uk ut dink veur veuf en veertug stuver. Ut leek mien naor goedkoop. Veur de jonge Ewert koch uk nog un blikken halozietjen en veur Dreesjen un strink èchte bloedkrallen veur zeuven stuver. Non hawwe allemaole wat.

wekker

Too ikke en Dreesjen ’s avonds naor de koesjee gungen, keken wie mekaar us an, of wie zeggen woll’n : “ marruggen vrog, dan zujje ut hemm’n!” Dreesjen snorrukken al gauw zo slim, dat de beddegedienen hinne en weer weijen, mer bie mien duren ut nog al effen. Mer in ’t leste bink toch ook in slaap e-raakt. Wat is zo’n nacht kort……Ineens bink wakker e-schrukken. Waorvan? Je begriep’n ut zeker al. Van de wekker. Meensen kienders, wat gung dat dink te keer! Ut raozen en ut raotelen of ut nooit weer stille zol wörren. Dreesjen vleug overeinde en steut munnenen de kop tegen un ballukke, dee bie ons deur de hook van de bedstee zit. Wie warren allebeije goed wakker! Allebeije rechop, zo zatten wie te wachten, tot ut dink uut e-raosd zal wezen. Mer jawel, dat leek dur nog voort neet op. Went too ut dink of eleupen was, en dus as fassoendelukke wekker stille mos houwen, begon ut dink weer van niesj of-an te raozen. De oren begonnen je dur van te toeten…..Ut einde kank je nôn gauw vertell’n. Too dat zo un keer of vier, veuve e-gaon had, was ut neet meer uut te houwen. Wie dreijen en rokten an de amerikaanse wekker, mer niks wol helluppen. Too hef Dreesjen, dee de ogen buuten op de kop stungen van naorugheid, ut dink verzeup’n! Op de beddeplanke, begriep je? Nog un paor tellen pruttelen ut dink, as of ut dur neet mee eens was, mer too heuren wie niks meer………..

Begriep’n jeullen non, dat Hannus en Dreesjen niks meer van un wekker, mer helemaole niks meer van un Amerikaanse wekker willen weten?

De groetenisse van

                                          HANNUS.

Dit bericht was geplaatst in Verhalen bundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *