Hannus en de nieje winkel

 

Nunspeet Vooruit  26 April 1946

Hannus en de nieje Winkel.

 

Un hortjen e-leejen zeg Dreesjen op un Vriedaggunnavund tegen mien: “ Hannus, jie mutt’n us effen naor mien luusteren. Ik viene ut naor bês, dajjie iedere keer in dee krante gaon schrieven, mer dan mujje mien non ook us un pleziertjen doon. Went ajje soms van plan binnen um “nee” te zegg’n, dan zeuk uk in ’t vervollug de penne en enk neet weer veur joe op.” Non mujje weten, dat uk dat geschrief in de krante neet veur niks doo.

Veur de dubbeltjes dee uk daor mee op de wal rokke, koop uk zo non en dan stiekum un pakjen kauwtabak buutten de bonnen umme. Went ak niks in de bek hebbe, bink naor slig te sprek’n. Je begriep’n dus, dak durrek tegen Dreesjen zeen: “ Och deerne, vanzelluvvers wik joe greege un plezier doon: zèg mer wajje op joe harte hemm’n.” En wat dog je wel, dat ze too zeen? “ Hannus, marruggennomirrug wördt un niejje kleerraoziewinkel e-opend; en non wol uk zo naor greege, dajjie daor non us naor too gung’n. De jonge Ewert hef zowat geen onderbrookjen meer u man te trekken, en musscheen kujje ook nog un niejje kraplappe veur mien krieg’n. Mer denk dur op, dan mujje dur vrog genog wezen. Um één uur doon ze de deure los.” Non, je snapp’n wel, dak liever e-had hadde, dat Dreesjen e-zeg had, dak ies onder de kurrukke mos haolen, mer ja, de beste oplossugge leek mien toch me rum net te doon, of ik naor greege gung. Went ja, je binn’n e-trouwd, of je binne ut neet.

boertje

Saoterdas smarruggens um halluf negende gung uk op stap, neet op de fietse, ook neet lift’n, mer lopende, of, zoas wie dat meestal zegg’n: met de billewagen. Uk had mien aorug op e-doon, op mien maniere. Uk had mien loopbrook an e-trokken, en ook mien beste klompen. Mien nieje pluumpjespette zett’n uk op. ( Zo ajje weten was mien veuruggen verongelokt, arruggens in Hierden) Too ze mien bie ons in de buurte zo vrog zagg’n gaon, vreugden ze mien: “ Toch geen slimmugheid tuus, Hannus?” “ O, nee heur, alles is bes,” zeen uk mer durrek, went uk wol neet wet’n, waor uk naor too gung. Ik stapp’n aorug an, en uk begon nog knap te zwet’n. Ziezo, doch uk, non zak toch wel de eersten wezen. Mer o, live tied, wat was dat un tegenvaller! Uut de veerte zag uk al wel, dat dur al un schrikkelukke hoop volluk was. Ut was net un biejenkörf as ut mooi weer is. Dur zit dan altied un knoeste biejen um ut tielgat. Zo was ut hier ook. Non, en too bink daor mer bie gaon staon. En too he e-wach, totdat de deure los e-gaon is. O ja, uk wete wel, dat dat heel eenvoudug klinkt, mer daor veur dee nieje kleeraoziewinkel hek ut nog naor slim e-had.

Blender, wat un volluk stung daor veur dee nieje winkel op darrup. Ik gung ook mer in de riej staon, achteran. Mer nog geen tien meneuten laoter stung dur achter mien net zo veule volluk as veur mien. En an beissekante van mien stung ook un man of veuf, zesse. Ut leek verduld wel, of hier breefjes van Lieftink te kriegen warren. Ut duren neet lange, of uk begonne ut knap warrum te krieg’n, en too de zunne dur ook nog deur kwam, begon uk finaol te zweten. Foi, foi, wat un benauwendugheid. En dan dat naore drokk’n! Je zoll’n dur zeeziek van wörren, zo wörren je hinne en weer e-boekst. Veural de wieven ( en dee warren dur ut meeste ) weren dur eigen daonug. In ’t leste was ut zo slim, dat de masjesees dur bie te passe mossen kommen. Nog wel mit de stoomfietse! Dee jeugen je vlak langus de benen of. Ineens heur’n uk: “krak”. Och lieve tied, dat kossen mien al durrek un hakke van de klomp; en dus ook un halluf pond botter! Non ja, dan mer weer un dree kwattier rotsen. Uk hadde toch net pas un niejmellukte koo. Je weet’n wel, dee zwartbont’n! Un naor bês veerse kalluf hek dur bie. Mer laot uk us veerder vertell’n. Ellukke keer as de deure van de nieje winkel los gung, begon de volksverhuzugge weer. Dan dreugen ze je weer un eindjen veerder. En meens, meens, wat was ut warrum. Ut hemde plakk’n mien vaste op de rogge en uk had haos geen dreuge draod meer an mien lief. Uk hadde de brooksbaand al ies losser e-daon en too dat neet genog hullup, hek mien gouwen knopen los e-rokt. Dat scheel’n altemit nog wel effen iesjes.

Vlak veur mien stungen un paor dames. Meensen nog us an too, wat un deftugheid. Ze hannen verduld jassen van kniendevellen an. En dat in dee hette! Foi, ak dur naor keeke. Kreeg uk ut nog weer ééns zo heete. Too ze dur un keer ummedreijen, zag uk, dat ut net zokken warren, ak in de Kalverstraote in Amsterdam e-zien hadde. Ook al schilders in de femilie, denk uk! ‘k Hadde al un paor keer e-zien, dasse samen stungen te fluuster’n. Wat veur un smoesjen of ze samen hannen, hak eers neet in de gaten; ut kon mien neet schelen ook. Nee, waor of neet, as iedereene um ies meet mit zien eigen dingen bemeujen, dan zag de wereld dur heel anders uut, of neet? Das mien boerenwiesheid. Mer ja, ineens zag uk dat ze naor mien keken, en too de neuze optrokken. O, doch uk, is ut um dat? Uk klopp’n dat ene vrommes op ut scholder en zeen zo: “ Ja, vrouw” ( went dat “Juf”en “Muf” veur ut woordjen “vrouw”vien uk naore flauwe fratsen), “ vrouw”, zeen uk, “uk bin as boer geboren en ook zoo op-e-greujd. En de loch van mien laand en van mien vee hek altied bie mien; daor bink groos op. En ajje dat neet will’n ruuk’n, dan mujje de neuze mer dichte kniep’n.” Ziezo, dat hak netjes e-zegd. Um mien woorden krach bie te zett’n, hek us un flinke straole tubbaksnat op de straote laoten kletteren, aorug kort bie zeul’n voot’n.

De hele dames hem neet weer naor mien e-keken……Mer mit al dee gekkugheid was uk nog neet in de nieje winkel. ‘k Wil je non wel vaste vertell’n, dak dur ook heel neet in e-keumen binne. Zo stung uk dan nog altied te zweet’n en te puust’n veur de nieje winkel. Uk wos mien in ut leste haos geen raod meer van de hette. Mer too kwam der uutkomste. Went daor ineens warren dur ijswavuls te krieg’n. Uk doche durrek: das wat veur mien. Uk steuve dur dan ook op an. Mer och heden ook, daor mos uk al weer un heel hortjen wachen. Mer in ut leste was uk toch an de beurte. Too hak al gauw zo’n koud dink veur un dubbeltjen in mien vingers. Hé, dat smaken naor bes. Je konnen veulen waor ut hinne gung, zo naor lekker koud was ut. Too uk um op had, likken ik mien vingers nog us goed of. Ziezo, daor was ik beslis van op-e-knapt. En non mer weer gauw naor mien plaosjen too, went ut zol non wel gauw mien beurte wezen um de winkel in te gaon. Mer och, och, wat gung dat aanders ak e-doch had. Took op mien eigenste plaosjen wol gaon staon, kreeg uk de weend van veuren. “ Neen, neen”, zenen ze allemaole tegen mien, “je moet achteraan staan; ieder op zijn beurt.” Ik lachen dur eers ies umme, went uk doch dat ut un grapjen was. Mer too uk dur tussen wol schuven, begonnen ze allemaole lelluk tegen mien te doon. Too veulen uk, dak un rooie kop kriege, ja, uk maken mien beslis goed hellug. Zol uk dur op slaon? Mer ja, too zag uk, dat un diender aorug naor mien keek en un paor stappen naor mien too kwam. Daor mos uk niks van hemmen. Wat dan? Weer achteran gaon staon? Doar hak ook geen zinnugheid an.

Too hek mer besleuten um naor huus te gaon. Zonder onderbrookjen veur de jonge Ewert en zonder krablappe veur Dreesjen. Ut was al tegen mellukkunstied took thuus kwam. Dreesjen dee stung al te kieken, ok ook un groot pak onder de narrum hadde. Wat was dat un tegenvaller. Uk hebbe alles verteld. Eers was Dreesjen leerd, mer too hef ze mien nog uut-e-lachen ook. “Joe doedel,”,  zeen ze mer, “joe naore doedel.” Kiek, dat vun uk toch neet netjes; went ik kon ut toch ook neet helluppen, waor of neet? Mer Dreesjen wil de penne en enk neet weer voor mien opzeuken as uk weer in de krante wil schrieven. Ak dus soms us un keer overslao, dan weten jeullen, dak zelluf ut schriefgereedschap neet kon vienen.

schrijfgerei-stylus-02

De groetenisse van

Hannus.

 

 

 

 

Dit bericht was geplaatst in Verhalen bundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *