Het weeshuis van Elburg

 

 

“Hier treurt het Weesken Met Gedult
 Dat Arm is Dog sonder Schult.
 En in sijn Armoe sou Vergaen
 Indien Men T Weigerdt Bij te Staen.
 So Gij Gesegent sijt van Godt
 Vertroost ons Met Uw Overschot.”

HET WEESHUIS TE ELBURG.

 

Het is niet goed de weeskinderen het huis dat hen gegeven werd te ontnemen.

Dat blijkt in Elburg.

In het Van Kinsbergenhuis woonden vroeger de wezen van de verongelukte zeelieden.

Liefderijk werden ze er opgenomen en verzorgd.

Had de onbetrouwbare zee de vaders genomen, welnu, het Van Kinsbergenhuis was daar om zich over de achtergebleven kinderen te ontfermen.

Maar het werd anders.

Er kwamen wijze mannen en die beslisten anders over de bestemming van het oude weeshuis. Het zou een school worden.

Wel zou er dus het blijde luidruchtige kindergetier blijven rondrumoeren maar de weeskinderen moesten het huis verlaten. Zij mochten in hun huis niet blijven. Dit alles is van vele jaren geleden.

De Van Kinsbergenstichting is nog steeds een onderwijsinstelling en de menschen herinneren zich haast niet meer dat daar eenmaal de wezen der verongelukte zeelui woonden.

van Kinsbergenhuis

De kinderen die er eenmaal gewoond hebben en ook zij die hun huis voor de school verlaten moesten leven allang niet meer.

Niemand weet te vertellen,wat er van hen geworden is en zelfs hun graven weet men u niet te wijzen.

De zee, voor Elburg, die hun vaders opeischte, zingt er nog altijd van, maar niemand verstaat dat lied. Het is alles zoo lang geleden, zóó lang geleden…….

Maar soms, in stormachtige donkere nachten als de Noordwester over het water buldert kan het gebeuren, dat kleine donkere gestalten bij de dijk op komen klauteren en op hun klompjes, die akelig klip – kleppen, naar het oude weeshuis hollen.

Een voor een komen ze uit zee opgedoken en achter elkander, zonder een woord te zeggen, draven ze door het verlaten stadje en spoken in hun oude weeshuis rond.

Dan gaan ze van zaal tot zaal en van gang tot gang en zwijgend beklagen ze zich over de verandering van hun huis en over hun uitdrijving.

Ja, in zulke vreeselijke stormruwe nacht komen de weeskinderen van Elburg soms spoken.

Het is niet goed de weeskinderen hun huis te ontnemen.

XXXXXXXXXXX

 

Dit bericht was geplaatst in sagen en legenden rond de Zuiderzee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *