Kakuilseling en hillekootjes

 Kakuilseling en hillekootjes.

Waor zou zo’n woord vandoan ekomme wezen as “kakuilseling”? Ik bin ut nooit meer teugen ekommen. Meschien was ut een verbastering dee mit ut woord ring te maken had, meschien was ut een uutviending van een of ander jong, mer wie gebruukten ut allemoale. Woarveur? Moeje heuren!

Goa eerst me rus mee noar de siepel, de beke langs de Stationsloane woar non ut zwembad noar hiet, in ut veurjoar. De hele, langzaam stromende beke ston dan vol met twiegt, wilgenriezen dee in ut woater vars en sappig bleven, zodat ze nog deurgreuiden en goudgeel en zulvergreun bleuien gongen. De jonges hadden de oardigheid um mekare de’r boven op te gooien en doarumme laggen d’r vake doorntakken op.

In de tied van ut “twiegt schillen”hoalden de Mandemakers de lange buugzame takken noa de warkploase van Ravesloot of Vis, om op een houten beuntjen zittende de bast of te streupen tussen twee lezers. De blanke twieg is veur mooier mandewark en de schillen binnen weerdeloos ofval. Mer neet veur ons jonges! Wielu vragen de’r een partijtjen van en dreien doarvan een stevugge ringe met een lang eind twiegt d’r an vast. Kloar is Kees! Non kumt ut d’r op an wie ut hoogste gooien kan, deur eerst hard in de rondte te zwieren onder geroep:”Kakuilseling,kakuilseling, van een, twee,dree”. En dan opeens los te loaten, zodat de ring met een wieje boog soms over de huzen vloog. Geen nood, twiegt-schillen genog! Nog moanden lang kojje de resten in de tillefoonpoalen zien hangen.

Veul bekender is ut meisjesspeulgoed eworden dat de grote Vondel al in een gedicht neumt: Ut bikkelspel met de hillekootjes. De eigenlukke waren van bot bie de slager vandoan ( Hielkootjes ), mer de meeste deerntjes gebruukten de veul kleinere tinnen”kootjes”uut de speulgoedwinkel van de zusters Tromp. Hoe ut precies in zien wark gong, kunen de vrouwen uut mien tied wel vertellen, mer wel weet ik dat d’r dree standen meugeluk waren: de kootjes konden noa ut opgooien op een platte kant neerkommen of met de bolle of de holle kant en bie elke worp wier de stenen bikkel ook op-egooid um mooi te stuten op de blauwe stoepe. Ik denk dat ut “bikkelen”met ut verdwienen van de hardstenen stoepen in onbruuk is eraakt. Um bie de deerns te blieven, dee speulden vake in de kringe met ut nog bekende: In Holland staat een huis! Ut liep mien koud over de rugge as ze dat veersjen dejen van “Maria, waarom weent gij zo…” en “Daar komt boze Frederik aan, die zal mij morgen do-oden..”

Heel wat leuker von ik ut liedjen bie ut touwtje springen:”Een plantona,violetta, Franse kapitein van je fieja, foei- ‘k Heb maling an de mensen, as je me niet betaald,dan staat je kamertjen te huur”! Ik begreep d’r niks van en nog neet, mer mooi was ut.

Tollen dejen zowel de jonges as de meisjes. We kleurden ze met alle kleuren van de regenboog, dan wieren ze weer wit onder ut dreien, mer aparte kleurtjes stonnen ook mooi. Een priktol met de vingers opzetten he’k nooit ekund. Inenen was ut uut met tollen en kwammen de hoepels veur de dag. As kleine snotneus ree je al met de rinkelhoepel met blikjes en balletjes, loater wier ut een grote houten en as grote jongen, noar je eigen idee teminste, gong je “banderen”met de iezeren hoepel, een hake d’r an vast-esmeed.Hie steigerden over de veldkeien. Tollen zie je nog wel ‘s, net as knikkeren, mer woar zou je nog de ruumte vienden um te hoepelen?

Verstoppertjen, vangertjen speulen en hoasje – over dejen we ook al. Heel spannend was ut as-t-een veurover mos stoan en roajen mos wat de jonge op zien rugge met zien vingers uutduudde: hakmes,lepel of schaar, hohe hoed of stinksigaar. Zandhappertjen met ut zakmes en pierewietsen met een stokjen opwippen warren neet ongevoarluk.

Peerdjen dee as kleine jonges; de peerdetoom beston uut an mekaar eregen kastsnjes of wier emaakt met punneken op een klosjen met vier spiekertjes. Een grote kerel veulden je je eigen as je al mee mochten doen met “Soldaatje op de loop”. Ajje dan in de schemerugge steegjes um de Vismarkt heurden:”Onraad,onraad”!, gongen je de griebels over de grabbels.

Ajje met mien de ouwe dag maggen beleven, groet ik je, kammeroaden uut dee tied. We verveelden ons nooit zonder duur speulgoed.

XXXXXXXXX

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *