Kattekwoad bie de karke en Karkesoasie

 

 

Kattekwoad bie de karke en karkesoasie.

“De kerk in het midden”, zo hiet ‘r boek vol herinneringen. Mien verhoal zou wel kunnen hieten:”Middenin ston de karke”,met een heufdletter asjeblieft, neet um de andere karken te miezeren, mer umdat je al vanof zee de grote, stenen kolos zien konnen. En ik had wel zin um d’r alles van op te schrieven: de ouwe Schrassert leit bie de hand, in 1732 uut-egeven en indertied eigendom van Willem Hanneszen Lindenhuis; ut steet’r met beverugge hand in- eschreven. Mer woar zou ut eind wezen; vuuftug, zestug joar elejen, dat he’k zelvers beleefd.

An ut ouwe karkgebouw – ze nemen ut duchtig onder handen, zag ik pas – binnen veur mien herinneringen verbonden rondom. Bie ripperoasies toen ston ut deurtjen noar ut dak wel ’s open. Mer wielu waren nog mer halverwegen een keer, toen de stem van de koster de Bijl al woar schouwden um d’r uut te kommen: een veur een kregen we’n schup. Bie storm kon ut in ut nauwe steegjen bij Piet Hannessen zo weien, dat we met onze keep wiet – uut d’r deur zeilende, nauweluks op de benen konnen blieven. En wie he’n d’r e – knikkerd en e – hoepeld en e – told en met dikke tassen elopen, as schooljonge en as kwekeling….

Bie de kwoajongesstreken dee we eerder doarbie ut karkplein uutehoald he’n, moet ik an Breur denken en an dat plannetjen van um, toen we twee flinke, lege bussen vonnen bie lanteernlicht op een wienteraved. We gongen d’r mee stoan tussen twee grote steunberen an de kante van de Karkstroate, wachtend tot iemand, tussen de poaltjes deur, noar of van ut plein zou kommen. Tis de gemeente ontvanger eweest, zoas ik an zien figuur zag, dee we de schrik van zien leven bezorgd he’n, toen we opeens de bussen tegen mekare over de veldkeien gooiden en langs um hene sturmden, veurdat ie van de schrik bekommen was. Tis um je over te schamen: de man had wel dood kunnen blieven…Breur had meer van dee roare kunsten. Zo had ie op een kouwe dag een iesmusjen op en luzevers in de zak. Non most ik telkes een houtjen anstrieken en in zien musse metene uutdoven. Zo ezeid, zo edoan. Invuuf minuten was ut deusjen lege en Breur zien musjen vol, vol met noar alle kantenuutstekende luzivers – “net een stekelvarken”, zee – d – ie  te vrejen. An al die brune brandgaatjes doch ik neet eerder, dan toen saves zien zuster bie ons kwam vragen wat ik”met Breur zien iesmusjen had uutekuurd”. Ik veulde me neet in ut minste bezwoard: hie had de’r zelvers um evraagd!

Tegen de karke an, bie de “Vrouwenarbeidschool”, was ut lokoal woar ik mien eerste “korkesoasie”kreeg. Zelf um evraagd, umdat ik de nieje dominee zo oardig von. Loater hadden we dat onderwies in ut gebouw an de karkstroate. Mer allebei ruumten met karkruutjes waren even lillijk met d’r witte muren en greune klejen en ut is neet doaran te danken, da’k met veul plezier an dee uren terug denken kan. Mer wel an de dominee en zien beeld roep ik grege in mien herinnering op.

Geen ander as hie had zo’n kwieke loop as tie deur ut steegjen uut de Donkerstroate an kwam: helemoale in ut zwart, klein strikjen um de openstoande boord, de eerste joaren van zien verblief met de hoge, ziejen, noaderhandmet de flambardhoedop. Ut uur vloog um, zo kon dee man uut de biebel vertellen, je zag het veur je: Saul bie de tovenoares van Endor, Gideon met zien kruken en fakkels. En meuilukke namen as Kedor – Loamer kojje nooit meer vergeten, zo liet ie de “r” rollen. We leerden elke week een versjen dat eerste joar en nog wel langer en we zongen de psalmen ook, zonder uitzondering. Wel benauwd hajje ut, as je lachen mosten en neet dorsten, bieveurbeeld toen Barend de hoge ziejen hoed had op-ezet, toen de dominee wier weg-eroepen en um mer nauwelijks weer op zien plekjen kon leggenof toen een hagelwit broekebandjen onder de zwarte pupe van de pantalon heen en weer schommelden: de jasslippen onder de stoelleuningen deur zat dominee nooit stil. Ik mos zeggen woarum ik zo lachten en ik kon ut neet uut brengen al gong ons onderbroekbandjen ook wel’s los.

Loater leerden we uut “vragenboekjen”, as toen gebrukeluk was en loater moggen we zelf met allerhand vragen veur de dag kommen. Allerlij interessante dingen vertelden hie ons: van de toren dee in zeuventienzeuvenennegentug um – escheuten most worden en van dat plekjen bie de grafkamer noast de karkmure. Doar zou een man zien vrouw hebben dood – eslagen. En we zochten de stenen op: anno 16.

Spygelt v hieran Vrouw ende Man.

De “v” mojje as de letter “u “ lezen. Goa mer ’s kieken: teugenover Achterom no.2.

Rechtlienug was onze dominee Van Ingen, mer trouwhartig en ruum. In de echte en rechte zin van ut woord was – t – ie een Weleerwaarde. In dree woorden.

Xxxxxxxxxxx

Keep is een cape

Karkesoasie of korkesoasie is catechisatie.

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *