Passagiersss voor Errrmelo,….

 

 

 

Passagiers voor Errrmelo, Putten, Nijkerrrk

 

Woarumme ut spoor zo veerde van de vroggre stad of-ekommen is? Ik meende umdat ze de stadswei neet wilden missen. Tis evengoed nogal een grote bochte doar bie ut Slingerbos, woar de grond noar de zee toe nog arger liekt of te hellen as je in de trein zitten.

As je noar de trein wilden en betoalen konnen, kon je een boschap ofgeven bie Hotel Baars, dan hoalden ze je van huus en bie ut spoor wier je d’r  nog netjes uut-eholpen ook ( toe geef dee man een stuver extra ). Ut was een hoog rietuugjen ons omnibusjen met een peerd d,r veur. Vanof ut station nam ut je ook mee noar huus, aster ploase in was, want in de eerste ploase was ut veur de hotelgasten.

Ut stationsgebouwtjen is neet zo heel veule veranderd bie toen vergeleken, mer de wachtkamer was zo koal as een luus. Een grote kolomkachel was swienters ut enugge gezellugge wat d’r an was. Was het treintje in antocht, an-ekondugd deur hard getingel van een bel vanof ut veurugge station, dan kwam Michelsen binnen um met een stem as een klokke uut te galmen met lang-erekte erretjes: “passazjiers voor Errrrrmelo, putten, nijkerrrrrk, Amerrrrrsfoort”…Was ut veur de andere kante, dan was ut “…Hulshorrrrrst, Nunspeet, Oldebrrrroek…” Gat in m’n broek, zejen wielu dan voor Hattemerbroek.

Lokaal treintjen, ik zou een lofdicht op je willen maken en op dat rustugge reizen. An weerskanten van ut tussenpad waren tussenschotjes,je konnen blauwe gordientjes dichtschuven tegen te veul zon en saves as de lampen brandden: halve bollen met een gasgleuikousjen d’r in. In de leren riemen um de portierenopen en dicht te maken, stonden de letters C.S. dat betekende centrale spoorweg. Een trapjen op gong je noar binnen, mer je moggen ook wel op ut balkonnetjen blieven stoan.

Puffend en bloazend zetten ut lokaaljen, net een speulgoedtreintjen, met een machinisten een stoker,zich in gang; je heurden dat ut meuite kostte. Zwarte rook kwam dan uut de pupe en dan kon je beter noar binnen goan. De darde klas had houten banken. In de darde gong je harder, was zo’n grapjen.

Bie de grotere treinen vielen een poar tussenstations uut en de sneltreinen floten as een oordeel bie ut veurbiestomen.

“Met dat ding goa ik neet mee”, zee de vrouw, “dee gielt net as je voar as ie kwoad is”. De sneltreinen hadden aparte coupe’s met twee deuren elk. De condukteurs mosten op de tussenstations en met de gang kommen langs de treeplanken lopen um de koartjes te knippen, umdat ie neet van de ene afdeling in de andere kon kommen. Ut was mer een roare uutviending: je mosten mer afwachten as je allene zat wie d’r bie je in zou kommen; doar is dan ook wel’s heel wat noarigheid deur eweest, tot een moord toe dee nooit is op-ehelderd. Bie een volgend staton kon iemand veural saves best uutstappen um ongemarkt te verdwienen.

Opzied van ons stationsburo hajje de ruumte veur van Gend en Loos, deur een trouwerie uut twee bedrieven veurt-ekommen. Ut rook ‘r noar van alles en nog wat, de bestelwagens wieren etrokken deur dikke peerden.

De chef, meneer Butenhuus, gaf vake zelvers ut sein veur ut vertrek. Ie had een puntboartjen en hield ut heufd schuin omhoge.

Hie was zo rood als zien pet en ik heur um nog zeggen op “de zaal” dat ie zich geroepen veulden um veur ut “veel gesmade socialisme”op te kommen. Ut kan verkeren, zee Bredero. Zeuven en een is acht, wier ezongen, alle socialen in de Diepe Gracht. D’r is’r nooit een in ekommen, as ie nooit deur ut ies ezakt is.

Teugenover ut station is ut Slingerbos, veurdat de nieje kazerne doar kwam, eigentluk ut kleine Slingerbos. Doar was ut studentenbargje, woar vrouwen en deerntjes met de breikous op de kienders pasten. Wandelwagetjes hietten toen sportkarretjes, helemoale van latten; Twee kiender konnen d’r in met de ruggen tegen mekare.

An de andere kante was ut Weiburgloantjen en een poar huzen kwammen doar ut eerst, bie ut Nachthok, een naam met ut Zwarte Gat en de Platluus hoast vergeten. An de stationsweg stonnen mer een poar arbeijershuusjes en meer naar de stad de boerderie Van Diek, woar ut verhaal van “t Verleden”speult. Doar heet mien zus d’r kleine breurtjen, dat was ikke, in de Siepels loaten vallen, hie dreef gelukkug nog op zien rokjes. “Breng dat kiend toch gauw noar huus”, zee de vrouw van spoorman Michelsen. An weerskanten stonnen ouwe lindebomen nog allemoale. Hier en doar stonnen banken, daags met ouwe minsen en kiender bezet en saves met poartjes dee vrejen. As de lindebomen van alles vertellen konnen. Mer de lindebomen Zwiegen en de wiend bloadert deur de bomen:         Veurbie, veurbie……….

xxxxxxxxxxxxxxx

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *