Tussen Stadhuis en Botterlap

 

 

 

Tussen stadhuus en botterlap.

 

Alles zie ik nog zo veur me:woar non een bankgebouw steet was “de zaal” woar alle uutvoeringen en joarfeesten waren en grote bruloften; op ut hoekjen bie de Bruggepoortstroate hajje de ouwerwetse krujenierswinkel van Berends, op de hoek van de Wolleweverstroate de maaefakturezake van de ouwe Weustmantjen met zien boeken, en ten Broek zal ik mien levensdagen onthouwen um de ploate van grootvoar, dee de bokse van zien kleinzeun lapt dee um nog an heet en veurover leit. Guterman’s naaizijde ston d’r op. Dat was nog’s reklame.

Soaterdags was ut mart op de mart! Um de grote pompe met de dree gaslanteerns was ut dan een drukte en gedrang en luchjes van lappen ketoen, leer, keze, koek, vet, sinaasappels en ….keujen, in de hoek bie ut volkskoffiehuus. Wat gongen dee beesten te keer as ze zonder komplementen bie start en oor epakt wieren. Noa de koop met mekoare op de hand sloan bie bod en teugenbod, wier de Andel met stevugge borrel beklonken. “Goa de’r mer gauw in”, zee de boer teugen de borrel, “ut zal vol worden vandage”!

Hoe ze an ut woord botterlap ekommen binnen, weet ik neet. D’r wier in ut kleine bouwsel warkeluk botter verhandeld: eigengekarnde boerenbotterin langwarpugge klten, in grote greune kool bloajen. Wie proeven wou, nam met de duumnegel een schroapseltjen de’r of. Een enkele was doar neet zo zunug mee, met de duum bedoel ik, en likten telkes dezelfde negel of: frisse margen. Koop je neet dan lik je toch!

 

Mer noar de “zaal” toe stonden de manden met eier op riejen tafels lege bie de grond. Doar liepen de opkopers met de breefjes kloar um de koop te sluten; lang duurden ut soms veur de boeren en boerinnengeld veur de eier en de kooplu eier veur de’r geld kozen: ut gong vake um een kwart cent meer of minder veur een ei. Veural teugen Poasen kochten ook de burgers een mande vol: Ut middagmoal wier Tweede Poasdag vervangen deur krentebrood met eier, een hele schaole vol, zoveul je opkonnen.

Noa de mart kwammen Coljee en Brummelkamp mer grote bezems en krakeel papier en stro bie mekare vegen. “Dienstman” ston op hulie petten.

Buten de wekulukse mart brochten trouweriejen,verkiezingen en plechtugheden volk op de mart bie mekare. De meeste poartjes met femielje gongen lopend, heel rieke lu met “rietugen zonder gedruus”, zoas onze melkbrengster gerie met gummiebanden neumden. In het leste geval waster veul bekieks.

Verkiezingenwieren fel estrejen; ik denk an ut hitjen van Kloas Foppen, helemoale behangen met verkiezingbiljetten: Graaf van Bijland en de drukte bie uutgever Wedding um de uutslag te vernemen. De roadsverkiezing veural was bepoald populair en een slokjen wier edronken bie een nie verkozen lid. De roadsverslagen van ut Harderwiekertjen waren vake humoristisch. Een kwoad uut de vergoadering weg-elopen roadslid, zien biename leidt mien, kwam efen loater zien hefd um de hoek van onze mooie roadszaal steken en reip: “De Herder en Jansen, kom de’r ook uut”. Doar is wat um elachen. Veur biezundere verrichtingen, een koninklukke onderscheiding, een herdenking of een feestelukke ontvangst leenden ns stadshuus zich merakels goed en elk doarvan was een kolfjen noar de hand van Burgermeester Kemkers. Dan wieren de piloarenmet dennegreun umhangen, de bode Rienstra keek nog strakker as anders en de veldwachters liepen met helmen as hoanen in een kiepehok. Noa druk bewegen veur de roamen kwam alles noar buten veur een foto, bovean en op de breje trappen. Tussen ut wit en zwart van de hoge heren glommende zulveren en gouwen kragen van de “hoge omes”van het garnizoen. En altied middenin onze burgervoader, op wie de titel “Weledelgestrenge”zo echt van toepassing was. Nooit meer he’k iemand gezien in wie “de burgermeester”zo dudeluk uut- etekend was. Zien passen woaren d’r noar zoas ie deur ons stadjen liep, in zwart geklede jas met wit vest, lornjet veur de ogen, dee alles leken te zien. Mer zo klein kon de jongen neet wezen die zien petjen veur um ofnam, ik heb ut zelvers mee- emaakt, of de groet wier beantwoord met een zwierugge zwoai van zien hoed, veur zover ie in de zoemer neet met bloot heufd liep: dan maakten ie een kleine buging. Fier trok ie nog wel’s zien uniform as oud- officier an, zo as bie ut veurbiekommen van ut stoffeluk overschot van kapitein Thomson, in Albanie esneuveld. Burgermeester Kempers was vol goeie bedoelingen veur de ouwe Hanzestad, mer had zien eigennoardugheden en ook vieanden. Meschien zat ut gezag um wat hoge. Wat me bie ebleven is: hie schaamden zich ut Evangelie neet. In 1928, ut joar van zien zulveren jubileum, nam hie ofscheid as burgermeester. Hie had een stempel op stad en stadshuus ezet.

xxxxxxxxxxxx

Duumnegel = duimnagel.

 

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *