Um ut theelichjen met een kooltjenvuur in de teste

 Um ut theelichjen met een kooltjen vuur in de teste.

In elk huushouwen geet dat eender aster visite kumt: alles netjes an de kante, zelfs ut goeie grei an, effen de redekam deur ut hoar en dan of en toe kieken noar de klokke en luusteren of de bel overgeet.

Vrogger kon dat bie minsen uut ut zakenleven allene Zundags; de winkels waren deur de weke saves open tot de boas zee:”Ik zal mer sluten, d’r zal wel geen volk meer kommen”. Net als teugeswoordug wieren de meeste visites swienters emaakt, mer ut gong wel een beetjen anders toe.

Kom d’r effen in, bie ons in de Donkerstroate uut de tied dat in ut huus een krujenierswinkel was, steet ‘r nog “De Theeoogst”op de rute boven de deure. We goan de winkel deuren dan langs de trappe noar ut bovehuus de benedengang in.

Wat is dat toch een wonderding, een huis in je herinnering, waarin je peinzend rond kunt dwalen, om alles voor de geest te halen…

Pas op ut opstapjen met ut binnengoan van de grote kamer links en kiek maar ’s rond. Ut plafond is van gekleurd stukadoorswark. Nog heel klein wier ik op e-beurd um de karsen te plukken dee rond en rood an de zoldering zatten.

Hoge ramen binnen d’r met zukke breje vensterbanken dat je allemoale welkunt zitten, mer moeders grote clivia’s nemen te veul ploats in; de bloaderen worden in een vlak e-houwen deur een strook karton met goaten d’r n.

Flink wat extra turven goan de kachel in, dee een mantel heet van glimmend lofwark, zodat de “angeklede juffrouw”zich strakjes rood steet te schamen. Een stuk of wat dove kooltjes uut de doofpot worden in ut vuur “glimmend emaakt veur de stoven met de vierkantugge teste d’r in. Is ut neet zo koud, dan kriegen de vrouwlu voetekussens, rond en een handbreed hoog, van resten dik kledegoed met strowol of zeegras van binnen. Ze he’n twee oren, disse onderdoanige dingen. Veul veurnoamer is ut kammenet, dat toekiekt hoe ut theeblad op de mahoniehouten ezet wordt, vlak veur moeder de vrouw. Doar steet ook ut lichjen op veur de koffie, toch altied theelichjen eneumd. Zachter, gezelluger licht as de deur de porceleinen scharmpjes met landschapjes schient, ister neet. Wit licht geeft de gaslampe met utgleuikousjen: de schemerlampe wordt allene ebruukt um te schemeren; de veuraved is de schemeraved.

Veurzover ik nog neet noar bedde was of arges anders in huus is mien van al deevisites bie-ebleven de grote rust bie ut snorren van de kachel en ut suzen van de gaslampe, de bedoarde gesprekken over de karke en de gemeenteroad, de milde manier van proaten over anderen deur de vrouwen.

Een visite zal ik mien leven neet vergeten deur onze gekke kunsten, neet lilluk, mer wel lastug veur mien ouwers.

Een hoge zieden pet hong an de kapstok te fluusteren met een kapothoedjen, zoals dee buten huus op de kornetmusseedragen wieren. Dat brocht een neefjen dee bie ons was en mien op een idee. We gongen visite speulen en liepen gearmd deur de gange, de een met een hogeziejen pet en de ander met ut hoekjen met keelbanden op. Schik veur zes! We vonden elkare zo kluchtig uut edost, dat we de verleiding neet konnen weerstoan um effen rond de hoek van de kamerdeur te kieken, woar de visite noar we eerder ezien hadden, met de rugge noar ons toezat. Mien ouwers keken mien recht in ut gezicht: ze hadden meuite d’r lachen in te houwen en woaren tegeliek een beetjen kwoad um onze astrantugheid de spullen van ut bezoek op onze rood an-elopen heufden te zetten. Ut leek ons toch beter weer weg te duken.

Minder schik moeten de dominees ehad he’n dee alle zundagaveden neet uut-enodugde visite kregen. Wie d’r mee begonnen is, weet ik neet en ook neet welke dominee d’r een eind an e-moakt heet- an dee visite bedoel ik-mer eigengereide boasjes beldennoa de avedbottram vriemoedig an bie de pastorie um een noaproatien over de preke te maken. Een heel kubjen had dee roare gewoente, zodat de kamer van de dominee vol liep.Hie heet ze neet veur het heufd willen stoten, alhoewel de famieljen ze wel had willen wegkieken, zukke eigenwiezemannetjes; vrouwvolk kumt neet eens op de gedachten. Pas teugen uurtje of elf stapten de proatgrege kereltjes weer op en bleven de pastoriebewoeners met een lege koffiepot en een kamer vol segarerook zitten. De dominees proaten geen Harderwieks en zullen wel ’s ezeid he’n “Die bezoeken zijn een bezoeking”!

XXXXXXXXXXX

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *