Waor je as kiend…….

 

Waor je as kiend bang veur kunnen wezen.

 

Welninnek, man, zo arg was ut non ook weer neet, mer ajje klein binnen, goan d’r toch dingen deur zo’n klein heufjen woar grote minsen heel geen arg in he’n, dingen dee je bang as een muusje maken.

Grote breurs en zusters vienden ut vake leuk um een klein kiend wat wies te maken en zo hadden ze mien verteld van de kabouters, alhoewel we neet mit sprookjes groot ebrocht binnen. Ajje dan saves neet noar bedde wilden,was ut: Kiek ’s deur de gordienen, doar steet d’r een! En ja heur, al wust ik wis en dree dat doar op de ploase een soort dennetjen in een kuupjen ston, metene was ut zo’n roar kereltjen met een puntmusse en ’n lange board en ikke noar bedde! De dwargjes bleven veur mien begrip buten en al hadden we’n groot oud huus met ingebouwde trap,altied schemerug,en een opstapjen hier en een kamertjen doar, in huus bin ik nooit bang eweest veurdee gekke mannetjes,de ik van ploatjes kenden. Trouwens ajje je levertroan mer netjes oplepelden, een schepje suker d’r achter an veur de vieze noasmake en zeut noar bedde gongen, dan konnen ze je niks maken. Mien voader nam me dan soms op de rugge en gong de hele kring rond: Mojje nog zout?-. En elk gaf je dan een kla veur je broek en zee:”Nee, zout stinkt!”Met pret noar bed.

Arger dan de kabouters, dee woazig bleven, was ut mit Keizer, ut kleine joodjen dat vodden ophoalden. Hie had een kransjen van grauw hoar, slimme donkere oogjes en een zwoare stem; ie kwam woarluk een poar keer in ut joar in huus um vodden,dan ik um bie ut voddenhok boven an de trap en zag een schim van um, grote zak op de rugge deur de gang sjouwen. En al was ie allang vort, as d’r een zee um mien te plagen: “Doar kumt Keizer an”, dan zat ik al onder de tafel, woar ie me achter ut overhangende kleed vast neet zou zeuken. Slim was ie, wier ezeid: as”Anne Kousen”ook op pad was veur lompen, liep ie stroatjes en steegjes um, zodat ie d’r telkes veur was en zie achter ut net visten.

Mer dan ut mannetjen dat ut kon loaten onweren! Dat zat zo: Achter ut Badhuus, zoas ut nog altied hietten, de Butensozieteit eigentluk, was een kegelboane, mer dat wust ik neet. Kwam ik doarlangs en heurde ik ut gedaver van de rollende ballen, dan docht ik dat ut donderden. Non had ik d’r wel’s een klein mannentje uut zien kommen, messchien dee ie door hand- en spandiensten, en ik docht vaste dat dee ut liet onweren. Ut was, docht ik femielje van Hemeltjen de bloemist dee de jongentjes wel’s noar de bewoarschoele brocht, en als ie zien kleine krullkopjen met petjen op um de hoek van de deure stak meende ik dat ut zwoar weer zou worden en doarveur was ik nogal bang. Ut boasjen heet nooit eweten dat ie een Donar was in mien gedachten. Doarvan zou ik loater op schoele heuren.

Een griezelig geval von ik veural de karmuswages, zoas de woenwages bie ons eneumd wieren.Wat karmus was, wusten we in geen velden of wegen: van karmus kwam op de Veluw niks in. Je moggun wel oppassen dajje doar neet te dichte bie kwammen; ze nammen welus kiender mee, dee vreemde minsen, wier ezeid.

As rondverteld wier dat ‘r zigeuners bie Tonsel stonnen, wier uut-ekeken of ze in de stad kwammen. Winkeldeuren gongen dan soms op slot en anders wier ezorgd dat’r minstens twee achter de toonbanke stonne, as ze in de stroate liepen, want ze waren vingervlug bie ut geldwisselen, wier ezeid.

Hoe vreemd zaggen ze d’r uut, dee zigeunervrouwen mit d’r pikzwarte hoaren langs de gelen gezichten en de rinkelende ringen um d armen en in de oren. Ondeurgrondeluk waren hun fonkelende ogen en geheimzinnug hun wonderlukke woorden. Een zucht van verlichting gong duer ut staden as ze weer deur- ereisd waren, zwarvend deur aller heren landen, tot dat…..

Mer ook de andere “karmusreizuggers”bleven voor ons levensvreemd, zoas ze zaten achter de schonkige peerden op de schommelende wages, woar kleine kiender achter uut de kleine raampjes gluurden.

In de Karkbode ston d’r een vervolgverhoaltjen over, dat ik zoaterdagsaves, lekker schoon ewassen, in de warme keuken zat te lezen, over dat woenwagenvolkjen dat, stel je veur, gebroajen stekelvarkes zou eten.

Ut geheimzinnugste en ut meest bang veur te wezen, waren de wages bie donker, as allene de raampjes met gelug licht te zien waren, woarachter een ander wereldjen zich afspeulden. De eerste keer dat we d’r indonker langs gongen, we kwammen bie Jan Groen vandoan, heb ik de grote hand van mien voader vast- eknepen, bang, en toch neet bang meer…voader was d’r bie!

XXXXXXXXXXXX

n.b.

Bullen is huilen; ha’k is had ik; he’n is hebben; rotjes is waarschijnlijk larven van de zweefvlieg; spionnetjes zijn raamspiegeltjes.

Dit bericht was geplaatst in P.Poorter verhalenbundel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *